"Gdy cię nie widzę, nie wzdycham, nie płaczę,
Nie tracę zmysłów, kiedy cię zobaczę;
Jednakże gdy cię długo nie oglądam,
Czegoś mi braknie, kogoś widzieć żądam;
I tęskniąc sobie zadaję pytanie:
Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?(...)"
Pisał Mickiewicz w wierszu: "Niepewność"
Po rozmowie kwalifikacyjnej stałam czekając na przejściu. Słyszę: "hej (moje imię)". Odwracam się: on. Tym razem nie miałam ochoty ucieczki. Przytuliliśmy się. Wyszło że byłam na rozmowie kwalifikacyjnej, pytał gdzie, a ja nie chciałam mówić. Na szczęście szybko zaczął o sobie że miał pracować na jakimś czacie na którym panie swe wdzięki prezentowały, jego zadaniem miało być utrzymać konwersacje, wspominał że panie nie odkrywały swej anatomii co było powodem jego rezygnacji z oferty. Pytał czy podjęłabym się takiego zajęcia. Odpowiedziałam że moja poudarowa ręka nie funkcjonuje idealnie, znaczy pisać mogę ale nie tak szybko. On zapytał że one sie nie rozbiorą, że to takie oszukiwanie. Odpowiedziałam że oni wiedzą na co się piszą. Pytania dziwne, przemyślałam sprawę że nie odpowiedziałam mu szczerze że nie wyobrażam sobie pracy w takich obleśnych tematach. Swoją drogą ciekawe że akurat mężczyzna miał odpisywać na czacie, ciekawe czy szukali faceta bo zna bardziej męskie myślenie, czy płeć była obojętna.
Na miejscu zapytałam go: „Hast du Durst?” najpierw przetłumaczył (czy mam pragnienie, czy chce mi sie pić) odpowiedział że nie, jeszcze nie. Po chwili z innego pomieszczenia usłyszałam pytanie: "dlaczego pytasz?". Nie wiedziałam co odpowiedzieć bo to takie naturalne że jak robię sobie coś do picia to pytam kogoś czy ma ochotę. No dobra to miało drugie dno bo pragnienia są różne. Na pytanie odpowiedziałam że chcialam zabłysnąć. Gdzieś w środku dziwiło mnie zapytanie: "dlaczego pytasz"...to takie naturalne gdy robię sobie to pytam kogoś, zwłaszcza że dopiero przyszliśmy a na zewnątrz zimno. Na zajęciach było o słowie "lust" i powiedział że ja mam brudne myśli. Mogłam odpowiedzieć że głodny głodnemu wypomni. Tylko czy ja mam nieczyste myśli z nim w roli głównej? Chciałam dotknąć jego klatki piersiowej, zaliczone. Chciałam dotknąć tych jego włosów - gdy mnie przytulił czułam je na policzku: zaliczone. Mam co chciałam:)
Jednak gdy spotykam go po za okolicznościami związanymi z zajęciami niemieckiego to wolałabym tego unikać. Była próba wyjścia drzwiami awaryjnymi, była próba udawania że go nie widzę no i trzeciej nie było, wolałam wyjść o innej godzinie i iść inną drogą. Gwarancja dobra rzecz.
Ze znajomym byliśmy na lodach, uwielbiam z nim chodzić na lody, niedługo mikołajek i promka na lody będzie. Nie moge sie doczekać bo uwielbiam z tym znajomym chodzić na lody. Byliśmy na spacerze po lesie i... pod liśćmi był patyk i... kostka skręcona. Ból okropny, dobrze że umiem sobie rozmasowywać ale to nic miłego tak cierpieć. Byłam na SORze kwitłam tam parę godzin. Znów mam o kuli chodzić, odciążać kończynę, zimne okłady. W razie bólu Paracetamil 500mg co 6-8 godzin. Dostałam skierowanie do poradni chirurgii urazowej.

Czytając o Twoich emocjach, trudno nie zauważyć, jak bardzo poruszające są te drobne gesty, ukradkowe spojrzenia i ciepło drugiego człowieka, które potrafi rozjaśnić nawet najbardziej szary dzień. Z jednej strony pojawia się naturalna radość, uśmiech i spełnienie marzeń o dotknięciu jego włosów czy bliskości, z drugiej zaś naturalny lęk i chęć ucieczki, gdy sytuacja staje się zbyt intensywna lub niespodziewana. Życie pisze własne scenariusze, w których codzienne rozmowy o niczym przeplatają się z głębszymi refleksjami, a zwykłe wyjście na niemiecki czy niespodziewane spotkanie na korytarzu potrafią wywołać lawinę odczuć. Do tego dochodzi jeszcze ten nieszczęśliwy wypadek na spacerze, skręcona kostka i ból, który na szczęście nie odbiera Ci hartu ducha, choć z pewnością wymaga cierpliwości i odpoczynku z kulami oraz zimnymi okładami. Życzę Ci szybkiego powrotu do pełnej sprawności, spokoju w sercu oraz samych pięknych i bezpiecznych chwil, które dają radość bez konieczności uciekania drzwiami awaryjnymi.
OdpowiedzUsuń