Bla bla bla...

 

Miałam nie pisać, ale jest to mój blog i postanowiłam zagospodarować nieco miejsca i ulać złość swoją. Złość, przeplata się z dołem. Moim ulubieńcem jest Snickers, ten baton z orzechami, karmelem czekoladą i czymś tam jeszcze. Glikemię podnosi w kosmos a ja potrafiłam z siedem takich. W owadzie jest promka na nie. W komentarzu ktoś pytał czym "lubię słodycze" różni się od uzależnienia. Uzależnienie to regulowanie emocji, jest silna chęć (wstawić dowolne alko, sex, papierosy, zakupy) u mnie są to słodycze. Osoba uzależniona czuje silną chęć a gdy nie dostarczy tego od czego jest uzależniona wychodzą emocje i jest to właśnie ten problem który maskuje. Ktoś kto lubi słodycze może nie zjeść i nic sie nie dzieje. U mnie może pojawić się napięcie, smutek, złość. Pamiętam jak z Ł@ rok temu siedzieliśmy w pokoju. Mocno mnie zdenerwował, na stole było ciacho, nie miałam na nie ochoty, ale złość była tak duża że chciałam się jej pozbyć. Chciałam odwlekać i poprzyglądać się emocjom, no miłe to nie było. Ciastko jadłam, nie sprawiało mi to przyjemności. To tak jak masz na wykresie wartości ujemne i równasz do zera albo ciut powyżej. Ciacho zjedzone, złości nie czułam. Jasne, czasem mam ochotę zjeść coś słodkiego, ale w moim życiu słodycze pełnią rolę regulatora emocji. Specjalistką od uzależnień nie jestem, napisałam o sobie. Ktoś kto lubi nie będzie potrzebował coraz większej dawki, jak zaniecha praktyk to nic sie nie stanie. U uzależnionej osoby pojawią się emocje. Kolejna sprawa to sytuacja gdy uzależnienie powoduje problemy, osoba ponosi koszty np alkoholika wyrzucą z pracy, żona odchodzi, dzieci znać nie chcą, marskość wątroby.... a on dalej... Od kiedy to już jest uzależnienie? Oto dobre pytanie. Wszystko ma swój kres, zwany "osobistym dnem". Dla jednego będzie to obserwacja że coś wymyka sie spod kontroli, dla kogoś choroba będąca powikłaniem a dla innej persony deska grobowa. Sprawa indywidualna. Po osiągnięciu osobistego dna (nie zawsze) coś z tym robi np idzie na terapie, po pomoc, inni po prostu odstawiają. Takie odstawienie bez specjalistycznej pomocy zwie się w przypadku alkoholików "dupo ściskiem". Zapewne od emocji z którymi zmaga się sam(a). Co do alkoholików są grupy wsparcia AA (anonimowi alkoholicy) gupy dwunastokrokowe pracujące w oparciu o 12 krokow aa. Inne grupy np seksoholicy SLAA (Wspólnota Anonimowych Uzależnionych od Seksu i Miłości SLAA) zapożyczają te wyżej wspomniane 12 kroków. Zarówno w przypadku korzystania z pomocy jak i radzeniu sobie samemu jest prawdopodobny powrót do nałogu. Sprawa indywidualna czy i kiedy osoba uzależniona porzuci szkodliwe substancje, zachowania (uzależnienie behawioralne czyli od zachowań np hazard, sex). Nie wiem co jeszcze mogę dodać. 

Teraz inna sprawa. zacznę od początku, mam skierowanie do przychodni, dzwoniłam ale mimo półgodzinnego oczekiwania nic nawet nie drgnęło. Postanowiłam zadzwonić na infolinię, pani była nie miła nie podobało się jej że skierowanie nie jest świeże. Wyznaczyła termin wizyty, dostałam sms z przypomnieniem. Na wizytę się stawiłam. W rejestracji dostałam kartę i z nią miałam czekać od pokojem 108. Polska uczona łaskawa była przede mną (w mojej godzinie wizyty) przyjąć przedstawicielki handlowe, potem mamę z małym dzieckiem (miała wizytę po mnie), na samym końcu jak już nikogo nie było powiedziała że mam czekać na dzwonek wtedy mogę wejść do gabinetu. A ponoć osoby niepełnosprawne przyjmowane są po za kolejnością. Gdy zapaliło sie zielone światełko przy drzwiach poszłam do gabinetu, wchodzę. Na przeciwko biurka lekarki nie było krzesełka dla pacjenta, dziwne, pierwszy raz sie z tym spotkałam. Pani doktor nauk medycznych kazała mi usiąść na kozetce, oczywiście papier był już po kimś więc rozwinęłąm tak bym mogła na świeżym usiąść, pani wspmniała że przed chwilą zmieniała, jakby tak było to by nie był pognieciony.... no. Na wizycie dowiedziałam się: cytuję lekarkę "to nie tutaj", pani wybiegła z gabinetu w kierunku rejestracji. W rejestracji panie krzyczały na mnie, pytam czy jest toaleta pani nie udzieliła mi informacji więc odeszłam. Nie było normalnej ozmowy, wytłumaczenia, były krzyki. Odeszłam zapytałam pacjentkę która mi pkazała gdzie jest wc. Gdy wyszłam z toalety panie z rejestracji kontynuowały awanturę, jedna była normalna więc z nią chciałam rozmawiać. Ciężko o to gdy druga krzyczy. Uważam że nikt nie zasługuje na takie traktowanie! Nikt tu nie wykazał minimum kultury, dobrej woli. Jeśli to poradnia dla osób już zdiagnozowanych to można już było w rejestracji to zweryfikować, jak lekarka na korytarzu zapytała mnie czy mam wyniki, ja odpowiedziałam że nie mam (podczas rejestracji na infolinii mi nikt o tym nie powiedział, co prawda mam z innej przychodni ale na apke nie mogę sie zalogować, wyniki mam ujemne.). Niby mam sie zgłosić w inny dzień bo w ramach jakiejś fundacji.... ale ja już nie chcę tam iść! Niby sie mówi by sie badać, diagnozować, ale tutaj doświadczyłam takiego lekceważenia, braku szacunku.... Ja wiem nie jestem chora i mało prawdopodobne by mi coś wykazało ale osoba z taką diagnozą, zapewne w kryzysie bo to jest tragedia wydawałoby się że zasługuje na bardziej empatyczne podejście. Każdy człowiek udający się po pomoc powinien być traktowany z poszanowaniem, kulturą osobistą, widzę że zarówno lekarka jak i panie w rejestracji nie mają najlepszego podejścia do pacjenta. Sama byłam rejestratorką starałam sie mimo przeciążenia, zmęczenia traktować innych z szacunkiem. 

Mam nie zrealizowane skierowanie, czas nerwy stracone. Aha i 20 złotych mniej. Chciałam kupić bilet na autobus w biletomacie (nie ma kiosków, tylko urządzenie bo kierowca nie sprzedaje biletów). Ustrojstwo nie wydało mi biletu ale dwudziestozłotowy banknot sobie zachowało. Dzwoniłam na infolinię reklamacja zgłoszona, ale nerwy stres... no mogłam mandat dostać bo gdzie miałam bilet kupić. Okropny dzień, był, na szczęście sie skończył. Co ciekawego w kontekście mojego uzależnienia to to że poszło tym razem w nie jedzenie. Niby też źle bo leki na pusty żołądek to nie jest dobry pomysł, a czasem tak ciężko sie zmusić, zwłaszcza gdy mdli ze złości. Jak tu po takich perypetiach przejść bezemocjonalnie... ponoć są tacy co potrafią....