Co u Ciebie Droga Czytelniczko? Podziel się proszę co czujesz? Chcesz sie czymś pochwalić? podzielić? A może trapi Cię coś... będzie mi miło gdy podzielisz sie ze mną w komentarzu tym na co masz ochotę:)
Podzielę się z Wami pewnym moim dziwactwem, owa osobliwość przejawiała się chyba od zawsze i towarzyszy mi do dziś.
Ale najpierw o czymś innym. Chyba się zauroczyłam w gościu od niemieckiego... Jak na razie jest wolontariuszem. Zagadywałam w tej sprawie by był wynagradzany, zwłaszcza że ja należę do tych uczniów... tępych. Kiedyś jak byłam młodsza łatwiej przychodziła mi nauka, dziś jest o wiele gooorzej... może też nie jest mi łatwo bo to inna grupa językowa a którą nie miałam styczności w sensie nauki. No coś tam było ale tyle co nic.
Nie wiem czy pisałam ale nauczyciel mi się baaardzo podoba. Może coś zaiskrzy. Pamiętam jak powiedział do mnie "meine klein" to było miłe... Fakt, jest sporo wyższy ode mnie (co już takie atrakcyjne nie jest) ale żeby zaraz moja... obserwuję jak sie zachowuje jak usta otwiera gdy ktoś do niego mówi, jest widocznie ciekawy, uśmiechnięty, bardzo lubiany. Till Lindemann to frontman zespołu Rammstein, na przed ostatnich zajęciach pojawił się temat jego solowej działalności, coś było o piosence: "Ach so gern" coś było o tym że to co on robi jest odjechane a ja że on jest kreatywny i w teledysku ucharakteryzowany że prawie bym go nie poznała. "M" powiedział że w posence jest że całowałem kobiety w usta i niżej, po czym dodał że może "(moje imię) lubi"... i przeszedł do zajęć. Zachowywałam się nrmalnie jakby tego nie było, chyba chciał wracać ze mną bo chyba czekał jak myłam kubek ale ja go pożegnałam, jakoś nie miałam ochoty z nim wracać.
Aha po za lekcjami czasem coś pisze do mnie, przesyła linki... to c dziw to to że przed zajęciami jakieś 10- 20 minut pisze do mnie smsy: "Ich bin schon da. Wo bist du?" i podpis. Dziwne podpisywać się pod smsami. Niby podpis nadaje formy oficjalnej wiadomości a emotki ją odbierają, mniejsza o to! Wyjaśniałam mu że jak się spóźnię, czy mnie nie będzie to poinformuję o tym. Myślałam że zrozumiał, ale dalej robi to samo! Moim zdaniem jeśli zajęcia są na daną godzinę to czy będę w punkt czy za minutę to jest ok, dziwne pisanie wiadomości. Tego zupełnie nie rozumiem. Na zajęciach były cukierki i żelki, miałam okazje przyjrzeć się jak w złości pożeram wygrane w quizie cukierki. No nie lubię jak m nie wychodzi, już chciałabym szprechać.... właściwie od lat miałam zacząć się uczyć i nadeszła ta oto pora gdzie jest mi to ułatwione skoro zajęcia darmowe! Przed ostatnimi zajęciami coś gadaliśmy jak robiłam sobie herbatę ale stał w dużo większej odległości ode mnie niż zwykle, dziwne. Zachowuje dużo większy fizyczny dystans... no się zmieniło... Na zajęciach usłyszałam że jestem mądra.... no nie jestem bo zupełnie nie wychodzi mi nauka, mam problem z zapamiętywaniem, w międzyczasie słucham filmików traktujących o tym języku.... no i tu mi sie przypomina scena filmowa...
"M" po lekcji nie słyszałam by sie pożegnał i poszedł sam...
A teraz o mojej osobliwości, otóż lubię sklepy papiernicze, przyciągają mnie jakąś nie jasną dla mnie aczkolwiek dość silną mocą. Zapach, jakaś magia... nie nie kupuję jakoś dużo, często ale przebywanie tam sprawia mi przyjemność. Tak sie złożyło że sklep do którego mam po drodze po 38 latach działalności się zamyka. Mam wspomnienia z nim... jak czegoś szukałam, nie było a tam znalazłam... jak po szpitalu poszłam robić xero dokumentacji medycznej. Pan właściciel kończy działalność bo pewnie idzie na emeryturę. Smuteczek, to dobry sklep! Twa wyprzedaż -40%. No i odwiedzam ten skład... staram się racjonalnie, zadaję sobie pytania: czy ja tego potrzebuję? Czy będę używać?
Tak długopisów mam nazbierane, a to z targów, a to jakieś spotkania blogerek....
Pióro kulkowe mam, tak z blogowej współpracy... Parker z grawerunkiem. Czy potrzebuję kolejnego pisadła? no nie! Kolejne pióro... ale wiecznego nie mam, urodziny mojego bloga sie zbliżają...
No i tak kupiłam sobie pierwsze pióro wieczne marki Exo, to czarne. Gdy napełniłam konwerter atramentem i zaczęłam pisać... WoW, jaka przyjemność pisać piórem! Odkryłam jakieś kanały o pisaniu piórem i tak sobie ogladałam.... Słucham też jakiś filmików o niemieckim, co prawda nic nie pamiętam z tego, ale dostałam pochwałę za to że mam dobry akcent.
Są jeszcze inne firmy... ale mając jeden konwerter czy nabój (parkera czy Exo) w piórze mogę je przekładać i tak zmieniać sobie pióra... Wiem że lepiej nie przechowywać długo pióra napełnionego. Lepiej myć je pod bieżącą wodą, jedni mówią że dodają płynu do naczyń, inni że w samej wodzie, spotkałam się z tym że są specjalne środki do czyszczenia...
Aż poczułam ten wyjątkowy zapach papieru i atramentu! 🖋️ Pióra wieczne mają w sobie niesamowitą magię i czerpanie z tego przyjemności to żaden „dziwactwo”, tylko piękna pasja! A z panem od niemieckiego zapowiada się niezła historia... 😉 Ja niestety dzisiaj i przez cały weekend mam urwanie głowy – muszę zapiąć wszystko na ostatni guzik przed pójściem do szpitala na zabieg. Stres mocno daje o sobie zna, ale czytanie o Twoich papierniczych zdobyczach przynajmniej na chwilę odciągnęło moje myśli. Ślę Ci mnóstwo ciepła i trzymaj za mnie kciuki ❤️
Miłość do sklepów papierniczych rozumiem doskonale - wchodzę do takiego przybytku i natychmiast nabieram przekonania, że moje życie byłoby znacznie piękniejsze, gdybym tylko miała odpowiedni notes. I nie przesadzałabym z tym, że kolekcjonowanie piór jest niezdrowe; są gorsze przypadłości ;)
Mam pióro, jednak piszę nim tylko specjalne zapiski. I bardzo mnie to cieszy :-) Natomiast pierwszej części twojego postu nie rozumiem, czy to jakaś wymyślona opowieść? Może wyjaśnienie jest wcześniej, a ja coś przegapiłam? Hmm...
Wygląda na to, że między Tobą a nauczycielem zdecydowanie jest jakaś chemia, a jego zachowanie wysyła dość jasne sygnały, choć niektóre z nich mogą być dla Ciebie dezorientujące.
Sklepy papiernicze to jest Eldorado!!! Uwielbiam tam przebywać, oglądać, wymyślać, do czego mi potrzebne poszczególne materiały, miałam też okres fascynacji piórami i nawet sobie wtedy jedno kupiłam, ale potem mi przeszło. Pióro leży w biurku, nawet dokładnie nie wiem, gdzie a ja w nim nie piszę. Ale fascynacja pozostaje :) To dla mnie jak sklep z zabawkami. Podobnie mam w skpelach z materiałami FOTO, nawet tymi sieciowymi, co gorsza fascynacja rozszerza się na skpepy z komputerami, no i od dawna każdy market budowlany jest mój :)
Nie jest łatwo uczyć się języka jako osoba dorosła, mówię Ci to jako językoznawca. I to nie świadczy o inteligencji, po prostu pewne połączenia w mózgu odpowiedzialne za tę naukę, muszą się na nowo utworzyć i ustabilizować. Więc nie poddawaj się. Ja tez mam zamiar nadrobić znów mój angielski i może wreszcie zacząć hiszpański.
Co do nauczyciela - to trochę cringe się zachowuje, ja bym trzymała dystans.
Pozdrowienia :) IW (a co! jak on może w SMSach, to ja tu! :))))
Kocham pióra i też mam ich kilka, ale najbardziej kocham japońskie Piloty i mam wszystkie podobające mi się kolory :) Zwykły długopis noszę w torebce, bo co chwilę ktoś pożycza i nie oddaje, więc szkoda mi moich ulubionych :P
Uwielbiam sklepy papiernicze, zwłaszcza z tradycjami. Kiedy kilkanaście lat temu byłam na wycieczce w Pradze - tej czeskiej - wszyscy poszli gdzieś na browar, a ja poszwendałam si po okolicy i wdepnęłam do sklepu papierniczego. Lubię kupować notesy, pióra, ołówki... i czerpany papier. Piór mam kilka, ale zamierzam właśnie kupić jakieś nowe.
Kocham slepy papiernicze, mam kolekcję piór i długopisów. Uwielbiam. A co do dziwactw, mam ich wiele, np. uwielbiam wyszywane jeansy, zbieram kubki i filiżanki, książki, stare pierścionki. Pozdrawiam serdecznie!
Uwielbiam sklepy papiernicze i ich zapach, niestety, prawie ich nie ma, a i zapach zrobił sie taki bardziej... plastikowy. Mój ojciec prowadził swego czasu ksiegarnie z osobnym działem papierniczym i sentyment mam do dziś:)
Bardzo ładne i eleganckie to pióro. No cóż, ja nie piszę piórem ze względu na atetozę. Ale mam jedno, wygrane w konkursie matematycznym. Miła pamiątka. Pozdrawiam
Miał być spacer po jesiennym lesie, bo pogoda piękna, a wróciliśmy z opieńkami i cale popołudnie było co robić, ale...mamy już grzybki w słoiczkach:) Najwieksza przyjemność, to zbieranie! Uwielbiam to! Pióro mam stareńkie, prezent od brata, którego już nie ma. Ja zaczynałam pisanie od stalówki mocowanej w obsadce, a atrament był w kałamarzu, który był w dziurce na środku ławki. Żeby pisać stalówką, trzeba było ładnie pisać ołówkiem, a długopisem dopiero w piątej klasie:) Cóż to był za wynalazek!!! Lubię ładne długopisy, notesy, kalendarze...i filiżanki:) Pozdrawiam cieplutko!
U nas jest taki sklepik papierniczy, w którym pracuje i jest właścicielką pani 86 - letnia. Mówi, że robi to dla przyjemności i kontaktów z ludźmi. Powiem tylko, że chciałabym być tak sprawna, kiedy dożyję tego wieku. Pióro, to świetny wybór. :)
Cieszy mnie że tu jesteś, proszę zostaw ślad po sobie. Wspólnie dbamy o miłą atmosferę tutaj i szanujemy sie wzajemnie, dla tego nie pisz wielkimi literami, nie SPAMuj, nie zostawiaj linków do siebie. Nasze zdania mogą się różnić, ale zachowujemy kulturę i dobry smak. Komentarze: propozycje wspólnej obserwacji, łańcuszki, autoreklamę (z linkami) i teksty nie na temat usuwam. Ja szanuję Ciebie, więc proszę szanuj mnie, a odwiedzę Cię gdy tylko będę mogła. Bardzo mnie ucieszy gdy dołączysz do zacnego grona moich obserwatorów. Życzę przyjemności!
Lindos esferos y yo tambien soy mala para aprender idiomas. Te mando un beso.
OdpowiedzUsuńPióro jest eleganckie, ale długopis chyba wygodniejszy w użyciu.
OdpowiedzUsuńW dużym stopniu zależy od konkretnej funkcji, pisząc długie teksty zdecydowanie wybieram pióro, do podręcznych notatek długopis.
UsuńJej, kiedy ja pisałam piórem. Chyba w podstawówce. Każdy ma jakieś dziwactwa.
OdpowiedzUsuńAż poczułam ten wyjątkowy zapach papieru i atramentu! 🖋️ Pióra wieczne mają w sobie niesamowitą magię i czerpanie z tego przyjemności to żaden „dziwactwo”, tylko piękna pasja! A z panem od niemieckiego zapowiada się niezła historia... 😉
OdpowiedzUsuńJa niestety dzisiaj i przez cały weekend mam urwanie głowy – muszę zapiąć wszystko na ostatni guzik przed pójściem do szpitala na zabieg. Stres mocno daje o sobie zna, ale czytanie o Twoich papierniczych zdobyczach przynajmniej na chwilę odciągnęło moje myśli. Ślę Ci mnóstwo ciepła i trzymaj za mnie kciuki ❤️
Ja również mam piękne pióro do pisania. Pisze się nim trochę mniej wygodnie niż długopisem, ale atmosferka... mniam. :)
OdpowiedzUsuńMiłość do sklepów papierniczych rozumiem doskonale - wchodzę do takiego przybytku i natychmiast nabieram przekonania, że moje życie byłoby znacznie piękniejsze, gdybym tylko miała odpowiedni notes. I nie przesadzałabym z tym, że kolekcjonowanie piór jest niezdrowe; są gorsze przypadłości ;)
OdpowiedzUsuńMam pióro, jednak piszę nim tylko specjalne zapiski. I bardzo mnie to cieszy :-) Natomiast pierwszej części twojego postu nie rozumiem, czy to jakaś wymyślona opowieść? Może wyjaśnienie jest wcześniej, a ja coś przegapiłam? Hmm...
OdpowiedzUsuńTeż lubię sklepy papiernicze. :)
OdpowiedzUsuńWygląda na to, że między Tobą a nauczycielem zdecydowanie jest jakaś chemia, a jego zachowanie wysyła dość jasne sygnały, choć niektóre z nich mogą być dla Ciebie dezorientujące.
OdpowiedzUsuńZauroczenie w nauczycielu, to takie typowe :) Każdy ma jakieś dwoje dziwactwa, mnie tam bardzo ciągnie do księgarni i lubię spędzać tam czas.
OdpowiedzUsuńSklepy papiernicze to jest Eldorado!!! Uwielbiam tam przebywać, oglądać, wymyślać, do czego mi potrzebne poszczególne materiały, miałam też okres fascynacji piórami i nawet sobie wtedy jedno kupiłam, ale potem mi przeszło. Pióro leży w biurku, nawet dokładnie nie wiem, gdzie a ja w nim nie piszę.
OdpowiedzUsuńAle fascynacja pozostaje :)
To dla mnie jak sklep z zabawkami.
Podobnie mam w skpelach z materiałami FOTO, nawet tymi sieciowymi, co gorsza fascynacja rozszerza się na skpepy z komputerami, no i od dawna każdy market budowlany jest mój :)
Nie jest łatwo uczyć się języka jako osoba dorosła, mówię Ci to jako językoznawca. I to nie świadczy o inteligencji, po prostu pewne połączenia w mózgu odpowiedzialne za tę naukę, muszą się na nowo utworzyć i ustabilizować. Więc nie poddawaj się.
Ja tez mam zamiar nadrobić znów mój angielski i może wreszcie zacząć hiszpański.
Co do nauczyciela - to trochę cringe się zachowuje, ja bym trzymała dystans.
Pozdrowienia :)
IW (a co! jak on może w SMSach, to ja tu! :))))
Kocham pióra i też mam ich kilka, ale najbardziej kocham japońskie Piloty i mam wszystkie podobające mi się kolory :) Zwykły długopis noszę w torebce, bo co chwilę ktoś pożycza i nie oddaje, więc szkoda mi moich ulubionych :P
OdpowiedzUsuńUwielbiam sklepy papiernicze, zwłaszcza z tradycjami. Kiedy kilkanaście lat temu byłam na wycieczce w Pradze - tej czeskiej - wszyscy poszli gdzieś na browar, a ja poszwendałam si po okolicy i wdepnęłam do sklepu papierniczego. Lubię kupować notesy, pióra, ołówki... i czerpany papier. Piór mam kilka, ale zamierzam właśnie kupić jakieś nowe.
OdpowiedzUsuńTo srebrne, metalowe pióro - jakby stworzone dla mnie! Takim właśnie najbardziej lubię pisać: wąskim, ciężkim, z odkrytą stalówką.
OdpowiedzUsuńKiedyś pisałam piórem, nauczyłam córkę, która pisze nim do dzisiaj - a ja czasami, częściej wybieram jednak długopis.
OdpowiedzUsuńKocham slepy papiernicze, mam kolekcję piór i długopisów. Uwielbiam.
OdpowiedzUsuńA co do dziwactw, mam ich wiele, np. uwielbiam wyszywane jeansy, zbieram kubki i filiżanki, książki, stare pierścionki.
Pozdrawiam serdecznie!
Uwielbiam sklepy papiernicze i ich zapach, niestety, prawie ich nie ma, a i zapach zrobił sie taki bardziej... plastikowy. Mój ojciec prowadził swego czasu ksiegarnie z osobnym działem papierniczym i sentyment mam do dziś:)
OdpowiedzUsuńAha, na fb znalazłam cos dla ciebie:) https://www.facebook.com/reel/1809137883795749
UsuńBardzo ładne i eleganckie to pióro. No cóż, ja nie piszę piórem ze względu na atetozę. Ale mam jedno, wygrane w konkursie matematycznym. Miła pamiątka. Pozdrawiam
OdpowiedzUsuńMiał być spacer po jesiennym lesie, bo pogoda piękna, a wróciliśmy z opieńkami i cale popołudnie było co robić, ale...mamy już grzybki w słoiczkach:) Najwieksza przyjemność, to zbieranie! Uwielbiam to!
OdpowiedzUsuńPióro mam stareńkie, prezent od brata, którego już nie ma.
Ja zaczynałam pisanie od stalówki mocowanej w obsadce, a atrament był w kałamarzu, który był w dziurce na środku ławki. Żeby pisać stalówką, trzeba było ładnie pisać ołówkiem, a długopisem dopiero w piątej klasie:)
Cóż to był za wynalazek!!!
Lubię ładne długopisy, notesy, kalendarze...i filiżanki:)
Pozdrawiam cieplutko!
U nas jest taki sklepik papierniczy, w którym pracuje i jest właścicielką pani 86 - letnia. Mówi, że robi to dla przyjemności i kontaktów z ludźmi. Powiem tylko, że chciałabym być tak sprawna, kiedy dożyję tego wieku. Pióro, to świetny wybór. :)
OdpowiedzUsuńHmmm kto wie kto wie jak się rozwinie znajomość 😀 piękne pióra i zawsze są eleganckie mój mąż pisze piórem tak mu się zamarzyło po latach 😀 pozdrawiam
OdpowiedzUsuń